Ömer Faruk Eminağaoğlu İçin Verilen Karar Adaletin Siyasi Gölgesi mi?

Türkiye’de mahkeme salonları bugünlerde sadece dosyaları kapatmıyor; aynı zamanda bir dönemin hukuk anlayışını da tarihe not düşüyor. Eski Yargıçlar ve Savcılar Birliği (YARSAV) Başkanı Ömer Faruk Eminağaoğlu’na verilen 1 yıl 10 ay 15 günlük hapis cezası, kamuoyunda "bir yargılamadan çok daha fazlası" olarak karşılık buldu. Bu mahkûmiyet, hukukun nerede durduğundan ziyade, siyasetin gölgesinde nereye doğru savrulduğunun bir ilanı olarak görülüyor. Yargı: Sustuğu ve Konuştuğu Yerle Sınanıyor Hukukçulara göre günümüz yargı sistemi, kritik bir ikilemle karşı karşıya: Susması gereken yerde konuşmak, konuşması gereken yerde ise susmak. Eminağaoğlu davasında ortaya çıkan tablo, Uğur Mumcu’nun yıllar önceki "Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz" uyarısını akıllara getiriyor. Ancak bugünkü eleştiriler daha ağır: Artık "delil sahibi olunmadan hüküm kurulduğu" bir döneme girildiği iddia ediliyor. Teknik hukuki değerlendirmelerin yerini politik reflekslerin alması, yargı bağımsızlığını "kağıt üzerinde" bir kavrama dönüştürüyor. Aynı İddia, Farklı Sonuçlar: Tasarlanan Adalet mi? Kamuoyunun en çok sorduğu soru şu: Aynı dosya, farklı kişiler için neden taban tabana zıt sonuçlar doğuruyor? Eğer bir iddianın suç olup olmadığı hukuk kitaplarından ziyade siyasi iklimin rüzgârına göre belirleniyorsa, orada "yargı" görüntüsü altında işleyen bir mekanizmadan söz etmek kaçınılmaz hale geliyor. Toplumun önemli bir kesimi, mahkeme kararlarını artık birer "hukuki metin" olarak değil, "siyasi sonuç belgesi" olarak okuyor. Tehlikenin tam da burada, adaletin "tecelli ettiğine" değil "tasarlandığına" dair inancın yerleşmesinde başladığı vurgulanıyor. "Görünmeyen Adalet Yok Hükmündedir" Bağımsız yargı, sadece hâkimlerin kimseye bağlı olmaması değildir; toplumun, verilen o kararlara tereddütsüz inanabilmesidir. Eğer bir karar, toplumun yarısında derin şüpheler uyandırıyorsa, ortada sadece bir şahıs davası değil, devasa bir sistem tartışması var demektir. Hukukçular, adaletin sadece dağıtılmakla kalmayıp, aynı zamanda "görünmesi" gerektiğini hatırlatıyor. Adaletin görünmediği yerde, verilen hükümler toplum vicdanında "yok hükmünde" kalmaya mahkûm ediliyor. Mesele İsim Değil, Sıradaki Kim? Uğur Mumcu’nun mirası niteliğindeki o uyarı bugün her zamankinden daha güncel: "Bir kişiye yapılan haksızlık, tüm topluma yönelmiş bir tehdittir." Eminağaoğlu kararı üzerinden yükselen sesler, meselenin bir isim olmadığını, yargının bağımsızlığını yitirdiği bir düzende hiç kimsenin güvende olmayacağını hatırlatıyor. Mahkeme kararlarının toplumun yarısını ikna etmeye, diğer yarısını ise susturmaya çalıştığı bir düzen, adaletin değil gücün düzenidir. SON SÖZ: Adalet bir gün herkese lazım olur. Ancak bugün bu mekanizma sorgulanmazsa, o gün geldiğinde sığınılacak bir hukuk limanı kalmayacaktır. Çünkü bugün gelinen noktada acı gerçek şudur: Hüküm var, ama adalet yok.