Uzun süredir moda olan, neredeyse herkesin diline pelesenk olmuş bir cümle var: “Mutlu olduğun işi yap, hiç sıkılmazsın.” Ben bu tanımlamayı sevmiyorum. İnsan elbette mutlu olduğu şeyi yapabilir.  Ama insanın doğası sadece mutluluğa odaklı değildir. Sürekli bir mutluluk hali, ancak dışarıdan alınan kimyasallarla mümkündür. Hayatın gerçekliği bu değildir. Bu söylem, mutluluğu bir ürün gibi pazarlayan sistemin bir yalanıdır. Şarap içersen mutlusun. Alışveriş yaparsan mutlusun. İşin, okulun, çevren “doğruysa” mutlusun. Sosyal medyada akıllı veya gösterişli şeyleri paylaşırsan mutlusun… Kapitalist düzende mutluluk, dış etkenlere bağlandıkça yapaylaştı. İnsan kendi doğasından, etik ve anlamlı yaşamdan uzaklaştı. Daha da kötüsü, kendini mutlu hissedemeyenler; mutlu olduğunu sandıklarına karşı öfke biriktirmeye başladı.   Bugün “mutlu olduğun yerde ol” diyen anlayış; üretimi, emeği, çabayı ve onurlu yaşamı desteklemiyor. Tam tersine, toplumu “mutlu görünenler” ve “mutsuz hissedenler” diye ikiye ayırıyor. Eskinin zarif orta sınıfı, mutluluk uğruna borçlanarak fakirleşti. Zenginler aşağı indi, bir avuç insan ise sistemden beslenerek daha da zenginleşti. Ve hâlâ aynı cümle: Mutlu olduğun işi yap… Mutlu olduğun yerde dur… Mutlu olduğun şeyi al… Hayır. Yaşam bu kadar yüzeysel değil. İnsan, emek vermeden elde ettiği her mutluluğu hızla tüketir. Emek yoksa, kıyas ve rekabet başlar. Kıyas varsa, özgelişim durur. Özgelişim durduğunda ise insan, sadece kendini değil, çevresini de tüketir. Bir yanardağ olduğunuzu düşünün… İçinizde taşmak isteyen bir güç var ama dışarı çıkamıyor. Ne olur? Bulunduğunuz yeri sarsarsınız ve hatta öyle bir an gelir ki, yok olacağınızı ve dahi bilseniz, her şeyi yok edebilirsiniz! İnsan elbette mutlu olmak ister. Ama insanın asıl varoluş amacı kendini gerçekleştirmektir. Kendini gerçekleştiremeyen insan, “mutlu olmaya çalışan” bir varlığa dönüşür. Ve bu, eninde sonunda tükeniştir. Çocuğunuzu bir okula mı gönderiyorsunuz? Onu mutlu edecek değil, onu geliştirecek bir okul seçin. Temizlik mi yaptırıyorlar? Bırakın yapsın. Hayat her zaman konfor sunmaz ama beceri her yerde işe yarar. Bir derste zorlanıyor mu? Hemen çözüm sunmayın. Bırakın çözüm üretmeyi öğrensin. Çalışanınız tecrübesiz mi? Kızarak değil, alan açarak onu büyütürsünüz. Sevdiğiniz insanı “düzene sokmaya” mı çalışıyorsunuz? Hangi düzen? Kendisi olamayan biri, sizinle de kalamaz. İnsan önce var olur. Ama varoluşun en yüksek hali, kendini gerçekleştirmektir. Ben lisedeyken ne olacağımı bilmiyordum. Ama kim olacağımı çok iyi biliyordum. Ne yaparsam yapayım, en iyisini yapacaktım. İlk ya da farklı olacaktım. Çöpçü olsaydım sokaklarım tertemiz olurdu. Aşçı olsaydım en iyilerden biri olurdum. Yazar olsaydım, ses getiren bir kitabım olurdu. Çünkü biliyorum: Benden daha zengini, daha güzeli, daha şanslısı her zaman olacak. Ama benim yolum bu değil. Benim yolum, kendi potansiyelimi en üst düzeyde gerçekleştirmek. Kolay mı? Asla değil. Ama değdi. Çabama değdi. Hayatıma anlam kattı. Çünkü gerçek mutluluk ne satın alınır, ne de sunulur. Gerçek mutluluk, farkına varmadan peşinde kaybolduğun bir hedef değil… Kendini gerçekleştirdiğinde, doğal olarak ortaya çıkan bir sonuçtur. İnsanın kendine verebileceği en büyük ödül, anlamlı bir yaşamdır. En büyük haz ise, potansiyelini gerçekleştirdiğinde hissettiğin o eşsiz duygudur. Bu duygu satılamaz. Bu yüzden de değeri ölçülemez. Eğer kendinize gerçekten değer veriyorsanız; mutlu olduğunuz yerde değil, kendinizi gerçekleştirdiğiniz yerde kalın. Çünkü hayatınızın en anlamlı işi, en gerçek aşkı, en unutulmaz anı… Tam da oradadır.