Şayet Atatürk vefat etmeseydi, bazılarına göre öldürülmeseydi, dünya ülkeleri ve insanlık bambaşka, mutlu, “Bir ağaç gibi tek ve hür, bir orman gibi kardeşçesine beraber” yaşanan, bir tür cennet olacaktı. O gitti, 88 yıl sonu gelmeyen felaketlerden sonra, cehennemden farksız oldu.
Karanlık var, aydınlık gerçeğe dönen yok!
Çalışma masamın yanından, kalpağın altındaki mavi gözler her bakışımda bana bakar/ Benim yolumu çizer her adımımda/ Yalnız olmamak için, doğru yoldan şaşmamam için/ Onu ben koydum oraya/ Bir tane de arkamda var, kitaplıkta, arkamı gözlediğini söyler/ Bilirim arkama bakmasam da.
O varken, güçlüyüm, ümitliyim, bilgiliyim/ Çünkü söylediklerini hatırlarım/ Hiç unutmadım,
“Biz daima gerçeği arayan ve onu buldukça, bulduğumuza inandıkça, ifâde etmeye cesâret eden adamlar olmalıyız., dediğini/ 25 yıldır uygularım onun her söylediğini! / Ne kadar karanlıkta olsak ta/ O gözlerin arkasındaki gerçek aydınlığa bakarım/ Yılmadan da yazarım!
Karanlık var, aydınlık gerçeğe dönen yok!
Kâküllü yaramaz kızı sevmiştim ilkokulda/ Beraberce göz yaşı dökmüştük o mavi gözler kapandığında/ El ele geçmiştik lâhdinin önünden/ Geçerken, o karanlık gün geldiğinde Dolmabahçe Sarayında/ Küçük yanaklarımızdan akan yaşlarla!
Bir karanlık gün daha geldi/ Çocukluk aşkımı/ 74 yıllık eşimi kaybettiğimde/ Onun, bütün hayatımca sakladığım yaramaz çocuk resmini/ Mavi gözlümün yanına koydum/ Onunla beraber geleceğe bakıyorum/ Her başımı çevirişimde/ Beraber, ileriye bakıyoruz Atamızın verdiği güçle.
Unutmadım onun/ “Basın ulusun ortak sesidir. Bir güç, bir okul, bir yol göstericidir” dediğini/ Hâlâ yazıyorum/ “Eline sağlık, çok güzel olmuş” diyecek/ Eşim, artık hayatta olmasa da.
Karanlık var, vicdanlı insanlığa dönen yok!
Washington Post gazetesinin meşhur köşe yazarı Art Buchwald, mizah dolu kıvrak yazıları ile halkın sevgi ve takdirini kazanmıştı. Türkiye’ye döndüğümde Bekir Coşkun’u devamlı okumaya başlayınca aralarında derin bir benzerlik olduğunu gördüm. Ve bunu Bekir beye yazarak onu da beğeni ile okuduğumu söyledim. Zaman geçti, tekrar yazdım ve onun, Buchwald ile aynı sırada değil, bildiğim en başarılı ve insancıl yazar olduğunu söyledim. Gözleri dolmuştur onun!
Bir süre önce bir yazımda, “İnsan olduğumdan utanıyorum, hayvanlar bizden akılcı” demiştim.
Bir çoğumuzun gözünde, eminim Bekir Coşkun gelmiş geçmiş en sevecen, insanları ve hayvanlara değer veren, vicdanlılığı doğal olarak yaşatan kişidir. Onu okurken çok zaman gözlerimizin ıslanması da bunun kanıtıdır. Sizde değilse bende!
Çalışma masamın yanında, Atatürk’ün beni devamlı izleyen resminin yanında, bana sevgi ile bakan Bekir beyin resmi durur. Biri bana yolumu unutmamamı söylerken, diğeri de sıcak bakışıyla nasıl insan olunacağını unutmamamı söyler.
Onlar yan yana bu toplumun olası değerlerinin resmidir. Beni vicdanlı insan tutarken, onlar yan yana mutludur. Atatürk ağaç, Bekir meyvedir!
Karanlık var, aydınlık gerçeğe dönen yok!
İnsanlık neden kötü oldu? Neden olmasın ki! Binlerce yıldır ne ektiysek onu biçtik. Kötü olanın kötülük ağacının meyvesi, kötülük oldu!
Atatürk bu karanlıktan çıkışın yolunu bütün toplumlara, “Yurtta sulh, Cihanda sulh” diyerek gösterendi. Bunu başka diyen yok. Binlerce yıldır!
Biz ne yaptık? Cihanı bir tarafa bırak, yurt içinde bile sulhu savaşa çevirdik. Müstahakız üstümüze yıktıkları karanlığa!
Her bir kişi, önce kendi hatasını görmedikçe ve onu düzeltmedikçe, ümit yok, aydınlık olmasına. Ben sonuca bakıyor ve sorguluyorum:
Osmanlının altı yüz yıla yakın başka ülkelerin topraklarında ne işi vardı? Neye yaradı?
Anadolu yetmiyor muydu? Kendi halkını hakir göreceğine, halkını kalkındırsaydı, topraklarını işleseydi, onarsaydı, yüz yıl batının ilerlemesinden geri kalmak yerine, Batı’dan yüz yıl ileri gitseydi.
Aydınlıkta mutlu olsaydık. Fena mı olurdu?
Karanlığın üzerimizdeki örtüsü kalkmazsa, tarih gene değişecek ve geriye Atamıza ihânetin izleri, sulh ve mutluluk yerine, pişmanlık kalacak!
Sevgili Atam biz fâni bireyleriz, sen ise; yaşayanlarımızın her gün artan, minnetle dolu sevgisiyle, sonsuza kadar yaşayacaksın.